---ni Dennis Carlo Premacio---
Mura bitaw ko’g nagdamgo
atong adlawa nga padung ko’s Parkmall;
late na sa klase og kulang sa katulog
nga mura’g na-hangover bisa’g dili hubog.
Pakyasa, sige’g untol-untol ang jeep
nga mura’g nanugsog nga dili ko pakatulgon;
bisa’g gamay’ng idlip man lang
sa dili pa ko mopakanaug sa terminal.
Sa sige’g untol-untol didto nako nabantayan
ang akong tupad nga babayeng Josenian
nga nagbasa ug libro sa Accounting
taliwas sa untol-untol sa jeep nga padung sa Parkmall.
Akong nabantayan nga singkit iyang mga mata
og puwa iyang ngabil,
og hipos iyang buhok,
og kolor turquoise iyang kuko.
Akong nabantayan iyang mga kamot
ug didto nawala tanan nakong kakapoy
nga mura ba’g gisabwagan ko’g tubig
niining babaye nga kolor turquoise ang kuko.
Ambot, bai, dili nako ma-explain
ang pamati human nako makit-an iyang mga
kamot.
Ang nagsige ug dagan sa akong huna-huna
niadtong panahona
mao nga “Shit, ganahan ko makig-shake hands!”
Naabot na mi sa terminal
ug nibalhin sa 01K nga jeep padulong sa
Colon.
Hastang swertia, tupad gihapon mi
apan nagsige gihapon siya’g duko sa iyang
libro.
Mura ko’g amaw nga nagsige ug tutok niya
nga hasta akong atbang nga laki lahi na’g
tinan-awan nako.
Kasultion ko nga “Bai, let me be, I think I’m
in love,”
pero, atay, corny man paminawon.
Wala na kaayo’y untol-untol sa may SM
pero naglabi ang kalit nga paghunong sa jeep
kay animal kapaspas ang dagan ni noy driver
maong magsige ug sikit among mga bukton.
Ampay! Ampay sa kagwang!
Ampay nga bisan sa gamay’ng kawat sa oras
nagkasikit among mga bukton
nga sa kapilit nagsige ko’g hunghong nga
“Noy Driver, pakusog lang!
Hunong ug kalit kada five seconds!”
Apan na-trapik mi’s M.J. Cuenco
maong wala na’y pilit-pilit sa bukton.
Nagsige gihapon ko ug tutok niya
kauban sa akong mga tingsi ug kawat nga
tan-aw sa iyang kamot.
Nagsige gihapon ko ug tutok niya
apan didto ra jud ‘tawon ko kutob.
Ganahan unta ko makahibawo sa iyang pangalan;
bisan sa iyang pangalan man lang unta.
Ganahan unta ko makigstorya
apan napildi ko sa kahadlok—
sa kahadlok nga basin, basin
naa na diay siya’y uyab;
o basin, basin
lahi iyang pagtan-aw kanako.
Napildi ko sa kahadlok, bai.
Nagpapildi ko sa mga ‘basin’.
Nagpadayon lamang ko sa pagtutok,
sa pagdawat nga didto ra jud ko kutob.
Naabot na mi’s eskina Gilmore
ug una kong ninaug.
Gihuwat nako siya nga makalabang,
gisulit ang katapusang tutok.
Nasidlakan sa kahayag sa adlaw iyang nawong
ug didto ko nalanay—
nalanay nga mura’g Toblerone
nga gipasagdan.
Anghel ni siya nga kolor turquoise ang kuko!
Anghel nga singkit ang mata!
Mintras ako nalanay siya mipadayon ug lakaw
og ako kasinggiton nga “Miss, unya ra!”
Pakyasa, kakita ba kaha ‘to siya nako?
O wala lang siya kabantay kay sige siya’g
duko?
Pakyasa, magkakita pa kaha mi’g balik?
O nanugsog lang ang kapalaran?
Pakyasa, bai, pakyasa.
Pakyasa, bai, pakyasa.
